Sluisbuurt offerplaats voor betaalbaarheid
Méérbelangen vindt het stuitend te moeten constateren dat het stadsbestuur, juist daar waar nieuwe kansen liggen zoals in de Sluisbuurt, zijn verantwoordelijkheid lijkt te ontlopen. Het excuus dat bouwen ’te duur’ is, voelt als een kaakslag voor de woningzoekende met een kleine beurs. Het patroon is pijnlijk helder: sociale huurwoningen worden door corporaties verkocht met de belofte dat de opbrengst wordt geïnvesteerd in betaalbare nieuwbouw. Maar nu puntje bij paaltje komt, wordt die belofte in de Sluisbuurt op Zeeburgereiland gebroken.
Er gaat een streep door ruim negenhonderd betaalbare koopwoningen. De gemeente stelt dat deze door de hoge kosten niet groter dan 30 m² hadden kunnen worden, wat de leefbaarheid en doorstroom negatief zou beïnvloeden. In plaats daarvan kiest men voor middensegment huurwoningen van gemiddeld 50 m², aangevuld met 140 sociale huurwoningen voor specifieke kwetsbare doelgroepen.
Het is in onze ogen onacceptabel dat de stad enerzijds toestaat dat sociale voorraad wordt verkocht om kapitaal te genereren voor nieuwbouw, maar anderzijds die beloofde betaalbare nieuwbouw onmogelijk maakt. Amsterdam moet waken voor een scenario waarin de stad, inclusief nieuwe wijken als de Sluisbuurt, onbetaalbaar wordt voor de gewone burger. De uiteindelijke verdeling in de wijk dreigt nu te veel over te hellen naar het duurdere segment, ten koste van toegankelijk woningbezit.
Hoewel leefbaarheid een valide punt is, is het wrang dat de rekening hiervoor wordt neergelegd bij de starter die wil kopen. Met een eindstand van 1.925 middensegment- en 1.375 vrije sectorwoningen, tegenover een krimpend aandeel betaalbaar eigendom, dreigt Amsterdam – en nu ook de Sluisbuurt – definitief een plek te worden die louter toegankelijk is voor de rijken.